Kim evlat acısıyla haykırdığı anın fotoğrafını manşette görmek ister!

Amanoslar’daki subayların ailelerinin ölüm haberleriyle yıkıldığı an, medya tarafından bir kez daha manşetten, anne babaların feryatlarına zoom yapan fotoğraflarla verildi.

İnternet sitelerinin ve gazetelerin manşetlerinin çoğunda Aytaç Kaya’nın annesinin fotoğrafı var. Dünyanın en büyük acılarından birinin fotoğrafı bu: Acılı anne, evladının ölüm haberiyle haykırıyor; yere düşmesini koluna giren görevliler engelliyor… Medyanın bu kadar büyük bir acıya zoom yapma, böylesine mahrem bir anı manşetten verme hakkı var mı?

Medya Etiği Platformu’nun Etik İlkeleri şöyle der:

Fotoğraf çekimleri rahatsızlık vermeyen ve şiddet kurbanlarının veya hayatta kalanların acılarını deşmeyen bir mesafeden yapılmalıdır. Trajediden etkilenenlerin özel yas ve acı anlarında duyarlı davranılmalıdır.

BBC’nin “Mahremiyete İlişkin Editoryal İlkeler”i de benzeri noktayı vurgular:

“BBC şunları hedefler: … ıstırap ve üzüntü içeren haberlerin eksiksiz ve doğru biçimde duyurulmasındaki kamu yararını, bireyin özel yaşamına ve insanlık onuruna saygı ile dengelemek. Bireyin özel yaşamının izinsiz ihlali halinde bunun açıkça kamu yararına olduğunu göstererek savunmak.”

Bir annenin evlat acısının fotoğrafını manşete koymakta “açıkça kamu yararı” bulunduğu söylenebilir mi? Bu konuda dile getirilebilecek tek tez belki, “Terörün yol açtığı büyük acıları göstermek için bu fotoğrafın kullanıldığı” görüşü olabilir. İyi ama bu, son 30 yıl içinde kaçıncı fotoğraf, kaçıncı manşet? Her seferinde aynı gözyaşına zoom yapmakta hangi açık kamu yararı olabilir?

Medya, özel yas ve acı anlarında duyarlı davranmalıdır. Türkiye Gazetecileri Hak ve Sorumluluk Bildirgesi’nin dediği gibi: “Üzüntü, sıkıntı, tehlike, yıkım, felaket ya da şok halindeki insanlar söz konusu olduğunda gazetecinin olaya yaklaşımı ve araştırması insani olmalı.”

18.05.2012